سحرآمیز ـ وبلاگ محمدحسین

ADSL در ایران
سال 1381 شورای عالی اطلاع‌رسانی آیین‌نامه‌هایی را برای حوزه اینترنت تدوین كرد كه تقریبا بی‌كم و كاست توسط شورای عالی انقلاب فرهنگی بـــــه تصویب رسید. یكـــــی از این آیین‌نامه‌هـــــا به شركت‌های PAP مربوط می‌شد.
در ایـــــن آیین‌نامه شرایطی پیش‌بینـــــی شده بود كه شركت‌های متقاضی با تامین آن شرایط، مجوز لازم برای ارائه خدمات انتقال داده را دریافت می‌كردند. بدیــن ترتیب تعدادی از شركت‌های فعای در عرصـــــه خدمات اینترنتی طی فرآیندی موفق به دریافت مجوز PAP شدنـــــد. متعـــــاقب صدور این مجوزهـــــا برای 13 شركت، قراردادهایی بـــــا شركت مخابـــــرات ایران منعقـــــد شد كـــــه طی آن شركت‌ها موظف شدند در مدت زمان مشخصی، نسبت به خرید و استقرار تجهیزات مورد نیـــــاز برای اینترنت پرسرعت (ADSL) اقدام كنند. بر اساس بندی از این قرارداد، چنانچه شركتی موفق به راه‌اندازی ADSL نمی‌شد، سپرده چند میلیونی آن به نفع شركت مخابرات ضبط می‌شد. بـــــه هر تقدیر علیرغم پیش آمـــــدن برخی اختلاف‌‌نظرها میان شركت‌های بخش خصوصی و شركت مخابرات ایران، در اولیـــــن مرحله، 5 شركت موفق بـــــه خریداری و استقرار تجهیزات ADSL در مناطقی از تهران شدند.
یكی از موانعی كه بر سر راه این شركت‌ها وجود داشت، آن بود كه مراكز مخابراتی در تهران و برخـــــی شهرها به دلایل گوناگـــــون از در اختیـــــار گذاردن فضـــــای مورد نیـــــاز برای استقرار تجهیزات ADSL در مراكـــــز خود خودداری كردند. این امر موجب شد كه ارائه خدمات اینترنت پرسرعت به كاربران به تاخیر بیفتد؛ روندی كه هنوز ادامه دارد.
بدین ترتیب از نیمه دوم سال 1383، اینترنت پرسرعت عملا در تهران راه‌اندازی شد و بخشی از كاربـــــران خانگی توانستند مزه واقعی online بودن را بچشنـــــد و تازه دریابند كه فارغ از قطع و وصل شدن ارتباط، بوق اشغای یا تمام شدن كارت و خصوصا سرعت بالا، اینترنت چه حالی می‌دهد.

اینترنت پر سرعت با كندی می‌آید
اصولا در كشوری كه حاكمیت یا جریان‌های پرقدرتی در حاكمیت، ‌چندان روی خوش بــــه اینترنت و دسترسی همگان به جریان آزاد اطلاعات نشان نمی‌دهند، تاخیــــر در هر آنچه كه به نوعی باید از سازمان‌هــــا و مراكز دولتــــی (به مفهوم عام نــــه قوه مجریه) مجوز بگیرد،‌ چندان غیرمنتظره نیست.
شاهد مثال آنكه هنوز پس از یك دهه حضور اینترنت در كشور، تنها قانون موجــــود در این زمینه همــــان مصوبه جنجای برانگیز شورای عالی انقلاب فرهنگی است كه به نظر برخی كارشناسان، اصولا از اساس، مشكل قانونی دارد.
در چنین فضایی برای شركت‌های PAP در سال 1382 مجوزهایی صادر شد كه بــــه دلیل همین ابهام در پذیرش مسئولیت و شفاف نبودن مرجع قانونی، خواسته یا ناخواسته بدون هماهنگی مجموعه مخابــــرات بود. در واقع مخابرات و زیرمجموعه آن هیچ نقشی در صدور مجوزهای PAP نداشتند و همین امر موجب شده بود كه مجموعه مخابرات از هیئت مدیره گرفته تا كارمندان جزء در مراكز استان‌ها، نگاهی منفی به شركت‌های PAP و مجوزهای صادر شده برای آنها داشته باشند و شركت‌های PAP با موانع و مشكلاتی در مواجهه با مخابرات روبه‌رو شوند.
مدیــــر عامل یكی از شركت‌های ،PAP مشكلات پیش آمــــده برای استقرار تجهیزات ADSL را این گونه شرح می‌دهد: <به عنــــوان مثال در مجوز قید شده بــــود شركت‌های مخابرات استان‌ها در كلیه مراكز مخابراتی موظف هستند به شركت‌های PAP به عنوان یك سرویس‌دهنده ADSL در ساختمان‌های داخلی خودشان در قسمت ( MDFسالن انتقای یا مركز پایانه) فضا بدهند تا این شركت‌ها بتوانند تجهیزات خودشان را مستقر كنند، امــــا متاسفانه در همین مجوز صراحتا قید نشده بود كه مخــــابرات فقط باید مكان‌های داخل سالن را به شركت‌های PAP ارا‚ه بدهد ومشخص نشده بود كه بقیه تجهیزات كجا باید مستقر شود، یعنی شركت‌هــــای، PAP در قــــدم اول دچار مشكل شدند، چون هر شركت با صرف یك زمان و گرفتن مشاور، شبكه خودش را طراحی و وسایل مورد نیاز را خریداری كرده بود و حالا برای نصب آن نیاز به فضا داشت كه مخابرات بلافاصله اعلام كرد ما هیچ تعهدی نداریم كه در داخل مخابرات به شركت‌ها فضا بدهیم، پس باید شركت‌ها بروند در بیرون و نزدیكی مخابرات ساختمانی را تهیه كنند و بعد تجهیزات خودشان را نصب كنند و بعد از اینكه تجهیزات اصلی نصب شد، مخابرات یك كابل می‌دهد كه ارتباط را با سالن اصلی (MDF) برقرار كند. بایــــد در نظر داشته باشید كه خرید فضا در بیرون مخابرات، خود یك معضل بزرگ است؛ چون شهری مانند تهران بیش از 80 مركز مخابراتی دارد و اگر قرار باشد در این میان، هر شركت PAP بخواهد در كنار هر مركز اقدام به خرید ساختمانی بكند، كار بسیار پرهزینه‌ای است. با این حال بعضی از شركت‌ها اقدام به خرید این فضا كردند، اما وقتی به سراغ مخابرات رفتند و گفتند مــــا فضا را خریداری كرده‌ایم، حالا شما این كابل را به ما بدهید تا ارتباط ما با سالن برقرار شود، مخابرات اعلام می‌كند كه ما در سالن هم فضا نداریم. حالا شما فرض كنید این شركت یك مبلغ كلان را پرداخته كه اگر همان پول را در بانك می‌گذاشت بدون دردسر می توانست ماهانه سود آن را بگیرد اما با این وضع، سرمایه این شركت به نوعی معلق است.> (مصطفی محمدی-شرق)
نوع تعامل و برخورد مخابرات استان تهران با شركت‌های، PAP در مراكز استان‌هــــا و شهرستان‌ها نیز تاثیــــر خود را گذاشت. مدیران مراكز مخابراتی برخی از شهرستان‌ها با این استدلال كه وقتی مخابرات تهران به شما فضا نداده است ما هم نمی‌دهیم، معضل بخش خصوصی را چند برابر كردند. این در حالی بود كه مهلت شركت‌ها برای ارائه سرویس و استقرار تجهیزات رو به پایان بود و براساس قرارداد، وزارت ICT مبلغ هنگفتی را به عنوان خسارت از آنها می‌گرفت. چنین تهدیدی شركت‌های PAP را از تهران راهی شهرستان‌ها كرده بود تا قبل از مهلت تعیین شده بتوانند سرویس ADSL را عملیاتی كنند تا ضمانت 115 میلیارد تومانی آنها از سوی وزارتخانه ضبط نشود. البته از حق نباید گذشت كه دكتر معتمدی وزیر ICT با استفاده از اختیارات خود، مدیــــران مراكــــز مخابراتی استان‌ها را موظف به تامین فضا برای بخش خصوصی كرد. پایان

منبع : ماهنامه وب